Το πόνημα αυτό δεν είναι ένα κλασικό βιβλίο που θα σε κτυπήσει φιλικά στον ώμο και θα σου πει ότι «όλα γίνονται για κάποιο λόγο», «ο Θεός παίρνει τους καλούς», «τουλάχιστον τον έζησες και τον είχες κοντά σου για αρκετά χρόνια» και άλλα τέτοια. Δεν θα σου πει ότι αυτό που περνάς θα γίνει σύντομα πιο ελαφρύ ή θα το ξεπεράσεις. Ούτε θα προσπαθήσει να σε κάνει να νικήσεις το πένθος σου λες και είναι κάποια αρρώστια. Δεν θα επιχειρήσει να ανάγει ένα τραγικό γεγονός σε κάτι ανώτερο και να το εξηγήσει μεταφυσικά ή από θρησκευτική σκοπιά. Θα σε στηρίξει στο να ζήσεις με το πένθος σου, να το καταλάβεις, να συμφιλιωθείς με αυτό και να περπατήσετε μαζί στο νέο άδικο μονοπάτι που σε έβαλε η ζωή. Μια ζωή που δεν έχει λογική και όπου το σύμπαν δεν ανταμείβει τους καλούς, ούτε τους προσέχει, ούτε τους χρωστάει τίποτα. Στις 27 Δεκέμβρη του 2020, έχασα τον πιο σημαντικό άνθρωπο της μέχρι τότε ζωής μου αλλά και της μετέπειτα. Κατέρρευσαν τα πάντα και ένα πανέμορφο εσωτερικά κορίτσι 36 ετών μόνο, έκλεισ
